X
تبلیغات
رایتل

* پردیس پارس *

  

    یک مُهر هخامنشی بسیار یگانه و ارزشمند در دست است که پرده از رازهایی کهن می‌گشاید.

    بر روی این مهر نمایی دینی نقش شده است. محراب آتش در میانه و در دو سوی آن دو دینیار یا دو مُغ، در جامه‌ی پارسی نقش شده است. یک دسته بَرسَم (ترکه‌های آیینی، احتمالا شاخه‌هایی از درخت انار!) در دست مُغ سمت چپ است، در حالی که روحانی سمت راست با دو دست ملاقه‌ای را که ویژه‌ی اجرای آیین برافشانی است، به دست گرفته است.

    بر فراز این نما دایره‌ی بالدار/ نشان فرَوَهر / نشان اهورَه‌مزدا نقش گشته است. برای دیدن عکس آن و ...

مُهر زردشتی هخامنشی

مهر زردشتی نشان

    یک مُهر هخامنشی بسیار یگانه و ارزشمند در دست است که پرده از رازهایی کهن می‌گشاید.

    بر روی این مهر نمایی دینی نقش شده است. محراب آتش در میانه و در دو سوی آن دو دینیار یا دو مُغ، در جامه‌ی پارسی نقش شده است. یک دسته بَرسَم (ترکه‌های آیینی، احتمالا شاخه‌هایی از درخت انار!) در دست مُغ سمت چپ است، در حالی که روحانی سمت راست با دو دست ملاقه‌ای را که ویژه‌ی اجرای آیین برافشانی است، به دست گرفته است.

    بر فراز این نما دایره‌ی بالدار/ نشان فرَوَهر / نشان اهورَه‌مزدا نقش گشته است.

    محراب آتش نقش شده بر این مُهر بسیار همسان با محراب آتشی است که بر فراز آرامگاه‌های  شاهان هخامنشی در نقش‌رستم و تخت‌جمشید نقش شده است. بر این مهر نام زَرَثوستریش Zarathustriš کنده شده است.

    در اینجا یگانه بازنمایی شناخته شده‌ی برگزاری مراسم آتش ـ زوهر ataš-zohr در دوران هخامنشی را می‌بینیم.

    آنچه در نمای بالا می‌بینید نقش کنده شده بر مُهر است و نه اثر مُهر. پس آنچه می‌بینید وارونه است و این به روشنی دیده می‌شود.

    آنچه در اینجا بیش از همه مورد نگرش است نام کنده شده بر بالای مُهر است. این نام به روشنی "زرتشت" خوانده می‌شود و نشان از این دارد که بخشی و یا شاید همه‌ی مردمان پارس در سده 12 پ.ﻫ .ﺧ . (سده 6 پ.م.) زردشتی بوده‌اند.

    نام کنده شده بر این مُهر به خط و زبان آریایی (همان خطی که به خطا آرامی می‌نامند!!) بوده و این چنین خوانده می‌شود:

    نوشته باید از راست به چپ خوانده شود، ولی در اینجا به دلیل وارونه بودن نمای بالا، باید از چپ به راست خواند:

    نخستین نویسه به روشنی "ز z" و دومین "ر r" می‌باشد. چهارمین نویسه نیز به درستی "ش š" است. نویسه‌ی سوم و پنجم اگرچه به هم بسیار شبیه هستند ولی احتمالا دو نویسه‌ی جدا می‌باشند ، نویسه‌ی سوم بایستی "ث th, t" و پنجمین نویسه "ت t" باشد. ولی هنوز نویسه‌ی پایانی جای پرسش دارد. واپسین نویسه شاید "رr" باشد که بخش بالایی آن افتاده است و یا "یy" که بخشی از آن از میان رفته است. به هر حال نام بسیار با نام زرتشت همسان است:

z-r-th-š-t-r? : Zarathuštra / Zarathuštry

    این نام را پیر بریان، "زَرَثوستریش Zarathustriš" می‌نویسد.

    چند نکته‌ی دیگر:

    در دوران هخامنشی مُهرها به فراوانی بکار برده می‌شده است، ولی بیشتر مردان و یا زنان بلندجایگاه، نام خود را بر مُهر می‌نگاشته‌اند: همچون چوتَه‌یَئوده گنجور کل دربار (به خط خوزی شودَیَئودَه Šuddayauda) ، فَرنَکَه (به خط آریایی / آرامی!! prnk) دربُد بزرگ پارس ، مُهرهای شاهی داریوش و خشایارشا شاه که سه زبانهاند و ... . این مُهر نیز دربردارنده‌ی یک نام است پس احتمالا از مردی بلند جایگاه است.

    دیگر اینکه باور این نکته بسیار سخت است که کسانی همچون فَرنَکَه نام خود را به خط و زبان آرامی!! بر روی مُهرشان بنگارند. همانگونه که گفته شد این زبان و خط براستی آریایی است و نه آرامی!  

    و واپسین سخن اینکه این مُهر و این نام بخوبی نشان دهنده‌ی وجود مراسم آتش ـ زوهر در میان هخامنشیان و همچنین زردشتی بودن آنهاست.

البته دو مُهر دیگر نیز که بر این مراسم گواه‌اند در دست می‌باشد.

--------------------

*با بهره‌گیری از کتاب "امپراتوری هخامنشی"، نوشته پیربریان.

نوشته شده در جمعه 11 مرداد‌ماه سال 1387ساعت | 01:15 ق.ظ توسط داریوش | نظرات (14)